امتداد تنهایی

همیشه بی هوا حرف میزدی، یکدفعه شروع میکردی به خاطره تعریف کردن از بازی های کودکی ات...خانه ی قدیمی تان...دوستانت... نمیدانم منکه گوش نمیدادم... هیچوقت نتوانستم حرفهایت را گوش دهم، و تو فکر میکردی برایم مهم نیست... تو که صدای خودت را نشنیده ای... نمیدانستی، تو که شروع میکردی به صحبت کردن ، فکر میکردم باید، چشمانم را ببندم و خود را به آسمان بسپرم و تو برایم لالایی بخوانی... و من در صدایت غرق میشدم... . . پ.ن صدایت...!بی حواسی...!صدایت...!دلتنگی...!...

ادامه مطلب