صدایت...

یکدفعه شروع میکردی به خاطره تعریف کردن

از بازی های کودکی ات...خانه ی قدیمی تان...دوستانت... نمیدانم

منکه گوش نمیدادم...

هیچوقت نتوانستم حرفهایت را گوش دهم،

و تو فکر میکردی برایم مهم نیست...

تو که صدای خودت را نشنیده ای...

نمیدانستی، تو که شروع میکردی به صحبت کردن ،

فکر میکردم باید،

چشمانم را ببندم و خود را به آسمان بسپرم و تو برایم لالایی بخوانی...

و من در صدایت غرق میشدم...

.

.

پ.ن

صدایت...!بی حواسی...!صدایت...!دلتنگی...!