امتداد تنهایی

دلگیرم این روزها... انگار خاطره ها دروغترین واقعیات زندگی هستند... جنگیدن با روزهایی که هست و نباید یادآور شد، جنگیدن با رویاهایی که ساخته شده اند و باید خرابشان کرد... جنگیدن با دلی که ... دل? بگذریم.... ...

همیشه بی هوا حرف میزدی، یکدفعه شروع میکردی به خاطره تعریف کردن از بازی های کودکی ات...خانه ی قدیمی تان...دوستانت... نمیدانم منکه گوش نمیدادم... هیچوقت نتوانستم حرفهایت را گوش دهم، و تو فکر میکردی برایم مهم نیست... تو که صدای خودت را نشنیده ای... نمیدانستی، تو که شروع میکردی به صحبت کردن ، فکر میکردم باید، چشمانم را ببندم و خود را به آسمان بسپرم و تو برایم لالایی بخوانی... و من در صدایت غرق میشدم... . . پ.ن صدایت...!بی حواسی...!صدایت...!دلتنگی...!...