نیمکت...

قدم میزنم و به هر نیمکتی که میرسم، رویش مینشینم...

منتظرت....!

و آنوقت چشمانم را میبندم و کمی تو را کنار خودم میبینم...

که برایم شعر میخوانی... با همان بغض صدای همیشگی ات...

مسخره است نه!

ولی حالم بهتر میشود...

اما امروز آنقدر دلتنگم ،

که انگار تمام نیمکت ها را رنگ زده اند

و رویش تابلو زده اند نشستن ممنوع.... !