درد...
من برای امروزی که تو را ندارم ناراحت نیستم ! ناراحتم برای چهل سالگی ام،آنجا که به بهانه ی یک شعر، یک آهنگ،به یادت میافتم؛و به دخترم لبخند میزنم .. من برای آن لبخند که درد دارد، ناراحتم ... مریم مقانلو پ.ن: دست کشیده ام از تو که جانمی... دست بردار از طناب دارم.. من به مرگ محتاجم... نه به تو که مرا جا...
آذر..
از یه جایی به بعد دیگه باید رویاهاتو خراب کنی، چقدر منتظر بمونی و نشه! ...!... دوستت دارم.... ولی از دور.... . پ.ن: من پشت شعری که نخواهم گفت میمیرم... نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۶ساعت 0:34 توسط خودنویس تنها|
کجای این روزهای منی که ندارمت...
دلگیرم این روزها... انگار خاطره ها دروغترین واقعیات زندگی هستند... جنگیدن با روزهایی که هست و نباید یادآور شد، جنگیدن با رویاهایی که ساخته شده اند و باید خرابشان کرد... جنگیدن با دلی که ... دل? بگذریم....
غمگین
کاش کمی منصف تر بودی... میان آنهمه بگو مگو های دم رفتنت، انکار عاشق بودنم زیاده روی نبود?! آخ که کاش میتوانستم نفرینت کنم... کاش... ... پ.ن: زمانه ی نامردیست انگار...
خواب
شازده کوچولو گفت: شاید باورت نشه گل با تعجب پرسید: چیو ؟ شازده کوچولو گفت: اینکه بعضی شبا میشه نخوابید و تا صبح به تو فکر کرد ... پ.ن ؛ شاید باورت نشه... #شب_بخیر نوشته شده در پنجشنبه سی ام شهریور ۱۳۹۶ساعت 8:3 توسط خودنویس تنها|
یادت بخیر
یادم نمی کنی، و ز یادم نمیروی... " یادت بخیر". یار فراموشکار من...!... . . پ.ن خیلی سال پیش منتظر همچین روزی بودم، روزی که فراموشم کنی... روزی که گفتی "دوستت دارم" نوشته شده در جمعه سی و یکم شهریور ۱۳۹۶ساعت 0:6 توسط خودنویس تنها|
انتظار
دوست داشتنم مرز انتظارت ، را گذرانده است... نفسهایم تند و گاه به گاه شده، و پاهایم خسته، خط پایان میخواهم... نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 2:49 توسط خودنویس تنها|
حماقت...
باج دادن رو اصلا دوست ندارم، ولی خیلی وقتها مجبور شدم بخاطر خوبی کردنم باج بدم، احساسات لعنتیم که تو تنگناهایی قرارم داده، باج هایی رو دادم که فکر کردن بهشون عذابم میده، و احساسات الانمو آشفته میکنه... فکرمیکنم خدا، تو دادن احساس به بنده هاش میزان رو رعایت نکرده، چرا
بغض های پنهونم...
امشب به دلم یاد نگاریست که نیست در سر هوس وصال یاریست که نیست.. چندیست که این درخت پاییزی دل در شوق رسیدن بهاریست که نیست!... .... پ.ن خنده ی غم
چه آرزویی
گیرم که مرا دوست داشتی! گیرم که مرا بوسیدی حتی! مگر آرزوهای من تمام میشود...? مگر میشود باشی و تو را نخواست? مگر میشود تو را بخواهم و برای همیشه عاشقت نشوم?!
س- م-سکوت
شعر، اختراع چشم های توست! باور کن اگر پلک نزنی، شاعران بیچاره ترین آدمهای زمینند... یک پای ادببات همیشه خواهد لنگید، اگر نگاه تو نباشد... . . پ.ن یه شب خوب...یه دوست خوب...و یه یادگاری خوب س_م_سکوت
صدایت...
همیشه بی هوا حرف میزدی، یکدفعه شروع میکردی به خاطره تعریف کردن از بازی های کودکی ات...خانه ی قدیمی تان...دوستانت... نمیدانم منکه گوش نمیدادم... هیچوقت نتوانستم حرفهایت را گوش دهم، و تو فکر میکردی برایم مهم نیست... تو که صدای خودت را نشنیده ای... نمیدانستی، تو که شروع میکردی به صحبت کردن ، فکر میکردم...
هوای تو...
دلم، یک پنجره میخواهد, که "تو" آنسویش ، لم داده باشی در پهنای آفتاب، گونه هایت ، بوسه های پروانه ای را میزبان باشد، و لبهایت ، ساقه ی گلی را به بازی بگیرد... و من، در این سوی پنجره، هوایت را بغل بگیرم، و تپشهای قلبت را تنفس کنم، و از آینه ی کوچکم زیباییت را عمیقتر ببینم، و دل خوش کنم به اینکه، "اجسا...
نزدیکتر میخواهمت
میشود کمی نزدیکتر باشی? مثلا هر روز صبح ار پشت پنجره ی کوچک اتاقم رفتنت را نظاره باشم، که با عجله از خانه بیرون میزنی، بند کفشهایت را یک قدم در میان میبندی، به دکمه افتاده ی پیراهنت اخم میکنی، لقمه ی نصفه در دهانت را به زور قورت میدهی ... و من با شاخه گل رزی لیوان آب تعارفت می کنم...!... پ ن دیوانگی...
باتو همیشه مهر است...
مهربانیت را از آخرین پاییز به یادگار دارم... وقتی با همان پیراهن سفید همیشگی، کوچه را پابرهنه، تا دیدارم دویدی... آنروز جان گرفتن آرزوهایم در سکوت چشمهایت خلاصه شد... سکوتی همیشگی ... و مهری که با بودنت هرگز به آبان نرسید... پ ن . ماه مهر... پاییز... با تو...شعر...باتو...مهر تمام نمیشود...
نیمکت...
وقتی دلتنگت میشوم قدم میزنم... قدم میزنم و به هر نیمکتی که میرسم، رویش مینشینم... منتظرت....! و آنوقت چشمانم را میبندم و کمی تو را کنار خودم میبینم... که برایم شعر میخوانی... با همان بغض صدای همیشگی ات... مسخره است نه! ولی حالم بهتر میشود... اما امروز آنقدر دلتنگم ، که انگار تمام نیمکت ها را رنگ زده...
دلم گرفته
در آخرین عکسمان آنقدر مرا دوست داری که باورم نمی شود رفته ای... (آرش امینی) یادش بخیر! یادش بخیر... یادش بخیر... یادت بخیر! یادت بخیر... یادت بخیر... . پ.ن یه شب تلخ...بی تو...حتی ماه هم خواب است امشب...
خیال آمدنت
سایه ی رقصان اقاقی ها لب دیوار، و پریشانی چشمهایت که از پشت شیشه ی اتاقت جاده را منتظر است، دلم را می لرزاند... نزدیکتر بیا... کنارم بنشین و برایم از هم آغوشی مهتاب با ماهی ها بگو... کمی، بودنت را میخواهم... . پ.ن سایه ی خیالت... تنهایی...تو...
شبانه های من
تلخم! شبیه قهوه ای که از انتظار یخ شده است... غمگینم! شبیه دختری که مادرش به زور , موهایش را کوتاه کرده است... و دلتنگم، شبیه.... مادری نازا برای فرزندش... پ.ن دلتنگی...و تو که هرگز نمیدانی...
هیچ
بغضی عمیق، پلک هایم را به لرزه درآورده است، بغضی شبیه نداشتن تو.. پ.ن چشمانم تحمل دیدن نرسیدن به اینهمه آرزوی خوب را ندارند...